بر دل عاقل هزاران غم بود، گر ز باغ دل خلالی کم بود.
عاقل کسی است که نگران دلش باشد، نه کسی که فقط دغدغهی شکم، پول، خواب و نیازهای ظاهری را داشته باشد.
کسی که همهاش در فکر این است که از جیبش چیزی کم نشود، لقمهای از شکمش کم نشود یا خوابش خراب نشود، هنوز به معنای واقعی عاقل نشده است.
خوشحالی یا ناراحتی او هم معمولاً وابسته به همین چیزهاست، اگر داشته باشد خوشحال میشود و اگر نداشته باشد، مضطرب و پریشان.
اما عاقل واقعی کسی است که بفهمد این نیازهای بهیمی و حیوانی، کمال انسانی او نیستند.
اینها سرمایهی اصلی انسان نیستند و با تکیه بر آنها، انسان به تعالی، ترقی و کمال نمیرسد.
انسان زمانی رشد میکند که به دل و نیازهای معنوی و روحی خود توجه کند، نه اینکه تمام زندگیاش را صرف خواستههای زودگذر مادی کند.
به همین دلیل، عاقل کسی است که برای دل خود اهمیت قائل باشد و مسیر دلداری، آرامش و رشد درونی را جدی بگیرد.
