«آی پدر، نگو نمیدانم؛ آی پدر، نگو من بلد نیستم. آی مادر، مادران! در دفتر معلم و آموزگار نیست آن تربیتی که زاده دامان مادر است. رفتار مادر، از پیِ سرمشق کودکان، بهتر زِ هر کتاب و زِ هرگونه دفتر است.»
هنگامی که مادران، رسالت خود را در تربیت فرزندان رها کنند و پدران نیز از مسئولیت و رسالت خود فاصله بگیرند، در حقیقت باید پرسید: آیا ما هنوز خانواده داریم؟
عزیزان، تمام دانشپژوهان و روانشناسان میفرمایند که حدود ۸۰ درصد شخصیت کودک تا سن هشتسالگی شکل میگیرد. این موضوع بسیار مهم است. هشت سال نخست زندگی کودک کجاست؟ آیا در حوزه است؟ آیا در کوچه است؟ آیا در مدرسه است؟
هشت سال نخست زندگی کودک، بیش از هر چیز در دامان مادر و پدر سپری میشود. خانواده نخستین مدرسه کودک است و مادر و پدر، نخستین معلمان او هستند.
مادران امروز هویت و رسالت خود را رها کردهاند. مادر، بهتنهایی میتواند یک مدرسه باشد؛ اما امروز با تأسف باید گفت که مادران ما سرشان در تلویزیون است، پدران ما سرشان در گوشی است و فرزندانمان نیز سرشان در بازیهای رایانهای.
خب، از چنین مردان و چنین خانوادههایی چه امیدی میتوان داشت؟ قرار است با این وضعیت چه کار کنیم؟ واقعاً به کجا رسیدهایم؟
سپس ما از همین جوان انتظار داریم که خداوند، خالد بن ولیدها، عمر فاروقها، حسینها و حسنها را به جامعه ارائه کند. اما باید بدانیم که آن بزرگان، اهل فداکاری بودند؛ آنان برای رسیدن به جایگاه خود، از خودگذشتگی کردند و در مسیر تربیت، ایمان و مسئولیتپذیری قدم برداشتند.
